vrijdag 19 augustus 2016

Indië herdenking 15 augustus 2016


Op 15 augustus 1945 kwam er met de capitulatie van Japan een officieel einde aan de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden. Jaarlijks herdenkt Nederland bij het Indisch Monument in Den Haag alle slachtoffers van de Japanse bezetting. 
De herdenkingsplechtigheid bij het Indisch Monument werd in 2016 weer door duizenden mensen bijgewoond en live uitgezonden door de NOS. Diverse leden van het kabinet en vertegenwoordigers van geallieerde landen legden een krans. Net als vele aanwezigen droegen zij allen het symbool van de Indieherdenking: de Melati. De Indische jasmijn.
Het thema van dit jaar was Oost west thuis best? Frans Leidelmeijer hield een toespraak over "buitenkampers".
Dit jaar ben k ook geweest. Samen met mijn schoonmoeder die in Nederlands Indië is geboren en de oorlog als meisje heeft meegemaakt.
Eerst met de trein naar Den Haag en daarna met de trein naar het monument. Het was er druk. We moesten staan.
Na de herdenking werden er veel bloemen gelegd bij het monument.
Het Indisch Monument  in Den Haag herinnert aan alle slachtoffers van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië van 1942-1945, die volgde op de Japanse aanval van 7 december 1941 op Pearl Harbor. H.M. Koningin Beatrix onthulde op 15 augustus 1988 dit indrukwekkende monument, ontworpen door Jaroslawa Dankowa, een Nederlandse kunstenares van Bulgaarse afkomst, die tot aan haar overlijden in 1999 in Den Haag heeft gewoond en gewerkt. 

Omschrijving en symboliek Jaroslawa Dankowa zelf omschreef de uitvoering en symboliek als volgt: ‘Het monument herinnert op figuratieve wijze aan de slachtoffers van de oorlog die Nederland van 1941 tot 1945 tegen Japan heeft gevoerd in voormalig Nederlands-Indië (het huidige Indonesië). Er worden zeventien bronzen gestalten van verschillende leeftijden getoond, voor een hoog weef- of hekwerk opgesteld rond een baar. De gestalten vertegenwoordigen de vele gezichten van lijden: de pijn, de wanhoop en het protest. Het hoge hekwerk symboliseert voor de een de lotsverbondenheid, voor de ander de omheining waarachter men gevangen zat. Op de baar in het midden ligt de dood, links en rechts geflankeerd door rouwende vrouwenfiguren. De figuren aan de uiterste zijden 
verwijzen  naar de bevrijding. Zij zijn wakker geschud en met opgeheven hoofd en gebalde vuisten trekken ze strijdlustig de toekomst tegemoet. Geheel links staat een moeder die haar kind, de nieuwe generatie, een duwtje geeft naar betere tijden.  Door sommige summiere kledingaanduidingen als een sarong, afgeknipte broekspijpen en vodden die typerend waren voor die plaats en tijd, is het tafereel specifiek een ‘Indisch’ Monument te noemen. De verschillende verschijningsvormen van de figuren − mannen, vrouwen en kinderen − laten de bezoeker ruimte voor persoonlijke identificatie.’



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen